Contact Hanlie at hanlie@sadogood.co.za.

Back to Hanlie's Blog

HOOFSTUK 19:

Geld wat stom is maak nie reg wat krom is… 

Ons laaste naweek op die Eiland ontmoek ek vir Miandra. Ek het die donkerkop dadelik raakgesien in die swembad, maar nooit besef met hoeveel die pragtige sportiewe mamma van 3 op haar skouers sit nie. Nadat sy opmerk dat ek die kinders self onderrig, het sy begin nader kom en vrae vra. Sy vertel haar storie van haar droom om dieselfde te doen as wat ons doen om deur SA te toer-verskil is net sy’s ‘n weduwee en haar 3 kinders is onder 10. My maag het geruk toe ek hoor dat haar man selfmoord gepleeg het oor ‘n saketransaksie wat gevou het. Miandra en haar gesin draai hul rug op Kromstraat. Hulle het eerstehands beleef watter berowing die leuen ‘geld wat stom is maak reg wat krom is’ inhou. Dis haar familie wat Tabitha aangeneem het. Die volle storie van hierdie roerende verhaal is tans op die hoofblad van ons webtuiste www.sadogood.co.za.  Dit verskyn ook by die skakel “Dorpe” onder Pretoria.

Die eindeksamen is op ons

Na ons tyd by die Eiland, het ons aangery tot verby Sabie en vir ‘n ‘midweek special’ gebly in Sudwala Lodge. Hierdie was ‘n heerlike meevaller van Riaan se suster, Mariska, wat tyddeelpunte beskikbaar gehad het en vir ons aangebied het. Die vierdie kwartaal vir die Hoërskool kinders bestaan basies net uit hersiening en eksamen skryf. Dis nou hier wat ek die ding in die oë moes kyk, wat elke keer my wil druk om te perform. ‘Dit sal my darem laat sleg lyk as die kinders nou sleg doen in die eksamen’.  Ek moes maar weer die hoogmoed bely en het dankbaar ontspan: die lewe is meer as om mense te ‘impress’. Ons het darem kon putt-putt en tennis speel, en groot paddas en baie klein apies sien.  Ek, Riaan, Karien en Riaan II is ook een dag deur na Nelspruit (so 34 km) vir inkopies en was beïndruk met die groot Mbobela stadion.  Ons het nie die Sudwala Grotte gedoen nie.  Riaan het wel gaan loer – ook na die dinasouruspark langsaan.  Ons vertrek Vrydagoggend na ‘n harde werkweek, so effens gedruk om 10:00 uit te wees, vir die skoonmaak deur die werkers vir die naweekbesoekers.

Herenig met familie in Nelspruit

Voor ons vertrek na die Kruger Wildtuin gaan ons deur Nelspruit om my ma se suster, tant Dirk, te gaan groet. Hulle was laas by ons troue en weer vlugtig by my ma se begrafnis. Dis tog snaaks wat met ‘n mens gebeur as jy ouer word (oor familiebande) hoe kosbaar dit word. Ek is baie dankbaar vir die kans om weer met hierdie familie te ‘connect’. Gee my so stukkie van my ma terug.

Die Kruger Wildtuin  

Ek vind gewoonlik so dag of wat voor die tyd uit van my volgende bestemming. Die pad na die Numbi-hek is interessant. Ons verstom ons aan die Sothos se netjies geboude huise. Hulle het nie plakkerskampe nie, en daar is baie spasie tussen huise.  Ons ry deur Witrivier tot in Numbi.  By die wildtuin aangekom is daar duidelike tekens orals op: ‘Moenie die wilde diere kos gee nie, dit sal hul dood beteken’ Die oggend waar ek in die holte van ‘n groot wilde vyeboom sit en God opsoek, sien ek ‘n rooivlerkvoëltjie en sy maat kom eet aan die ryp wilde vye.  Ek dink aan die mensdom wat ook daarvoor bestem is om deur God versorg te word en hoe dit ook hul dood kan beteken as hul iets anders as God hul bron maak. Ek dink aan Dawid wat sê: Ek was jonk en ek was oud en ek het nooit die regverdige van God gesien bedel vir brood nie. Een oggend vroeg was ek wasgoed in die waskamer. ‘n Pragtige blinkvlerkspreeu en sy maats kom ingevlieg. Die waskamer se lig brand deur die nag en daarom is daar ‘n magdom goggatjies op die vloer wat die lig kom opsoek het en nou uitgeput of doodgebrand op die vloer lê. Dis natuurlik partytjie tyd vir die spreeus. Ek hou hul dop hoe hul die goggatjies gulsig soos sosaties inryg in hul bekke. Dan raak dit te veel en al die goggas wat sorvuldig opgepik is, val net weer op die grond. Probleem is, dan is sy maat daar om op te tel wat hy verloor het. Groot probleem, die gierigheid…

Oor die Wildtuin-gedagte was ek nogal neutraal. Ek het nogal die verslawende uitwerking van ‘soek en vind’ geniet. Ons het net geslaap in die kamp (Pretoriuskop), teen 9vm die pad gevat deur die wildtuin, en eers 5nm terug gekeer.  Ons het telkens gaan soek na nog interessante diere wat ons nog nie self gesien het nie. Die kinders het R20 vir elke wilde dier (boksoorte uitgesluit) gekry-so die speletjie was lekker en belonend. ‘n Heerlike tyd wat ek heeltemal onderskat het. Wat sleg was, was dat ek ontdek het dat ek het my skêr en teepot by Sudwala Lodge vergeet het. Dit laat my soos ‘n ‘loser’ voel aangesien ek ‘n spoor agterlaat van goed wat ek laat lê. Ergste van als is dat die seuns ontdek dat hul yster oefenpyp ook agtergebly het. Nou’s hul nes hul ma. Vir Riaan wat baie mooi na sy goed kyk, kon hy nog die skêr en die teepot oorsien, maar die pyp is onvervangbaar. Ons het dit by sy pa se huis gekry. Dis ‘n as van ‘n motor wat sowat 12kg weeg en wat sy pa as jongman en Riaan as seun gebruik het om sy armspiere te oefen. Vandat die seuns die legendariese pyp se verhaal ontdek het, ry die pyp saam en oefen hulle kranig van plek tot plek hul spiere. Dis lekker om te weet my vergeetagtigheid bepaal nie meer my identiteit nie, tog is dit vir my belangrik om nie ‘n legacy van agterlosigheid na te laat nie. Ons besluit toe om terug te ry om die verlore items te gaan haal en die vermorste petrolgeld van die seuns se sakgeld af te trek. Ek kry ongelukkig nie sakgeld nie en kon niks bydrae nie (behalwe die padkos) al behoort ek… Ek het darem eerste die luiperd met haar welpie gesien, en dit het my R50 in die sak gebring.  Die opset in die wildtuin is indrukwekkend – iets waarop ons maar trots mag wees.  Uiteindelik het ons alles gesien, behalwe die leeu.

Mount Sheba

Ons vertrek deur Paul Krugerhek via Hazyview.  Na die wildtuin ervaring was die instruksies kyk uit vir koors en laat toets jou, want dis mos Malaria-area, sien, en ons het nie vooraf die pilletjie ding kon doen nie. Dit was dus nie lekker toe Karien aankondig dat haar kop seer is oppad na Mount Sheba net buitekant Pelgrimsrus nie. Dit is so 20km uit teen ‘n berg op met so ‘n nou paadjie dat net 1 voertuig op ‘n slag daar kan deur. Hoe verder ons teen die paadjie op hoe meer sak my moed. Ek het geen medisyne om nou iets te dokter, behalwe Panado nie. My Vit C het ek opgebruik met my seer keel op die Eiland en kon dit nog nie weer vervang nie. Daardie nag in die pragtige plek (ook vakansiepunte van ons vriende, Joan en Bertie Louw) sit ek langs ‘n kokend warm dogterjie met Malaria bordjies wat verbyflits. In die nag is alles mos erger en die lang opdraende paadjie tot by Mount Sheba voel ewe skielik myle ver. Wat maak my anders as Reiner se mamma? Mens raak klein en broos, en jy raak bewus daarvan dat jy op niks geregtig nie - jy kan maar net petisies rig en dan berus by die Alwyse Soewereine Een. Ai, dis nie lekker as ‘n eens sprankelkind ‘n dag omslaap, vreemde dinge sê as sy koorsend wakker word en met groot pupille, wat jy weet nie registreer nie, staar. Iewers moet jou hart gaan rus oor jou kinders. Die broosheid van die lewe is net te onpeilbaar om jou vrede te vind in jou voorraad medisyne, of die pad dokter toe. Dis net by Sy Almag, Sy beheer en die berusting by Sy besluite waar my hart tot rus kom. Groot vreugde wanneer sy die volgende oggend wakker word en sê: ’Mamma, ek is beter”.

Back to Hanlie's Blog