Hoofstuk 24:

Ons verblyf in die Drakensberge was ongekompliseerd. Die 14 km stap die berg in na die George toe was een van my hoogtepunte. Die tweede aand na die eerste staptog sit ons in die gazebo en ontspan. Riaan vra elke kind watter buite-muurse aktiwiteite hy vir die volgende jaar beoog. Soos elkeen antwoord (“…en kitaar, ja en atletiek ook…”) trek my keel al hoe meer toe. Beelde van die vorige jaar se malle gejaag van een aktiwiteit na ‘n ander voel of dit smalend vir my wink. Ons het 2 jaar gevat om die besluit om uit die sisteem uit te klim te implimenteer en toe nog ‘n jaar om al die drade te knip.  more info

Hoofstuk 22

Die eenkant wees van die jaar, was vir my baie kosbaar. Ek wil jaloers daaroor waak om dit nie te verloor nie. Dis toe dat ek lees in Murray se boek ‘laat ons toetree tot die heiligdom’, Geestelike jargon wat my troos. Daar is ‘n onsigbare ‘hide away’ wat Hy vir my toeberei het, wat ek na toe heen kan gaan om weg te kruip - al is ek in die sisteem. ‘n Plek wat ek enige tyd na toe  kan  gaan,  wanneer ek nodig het om eenkant te wees. Ek het Angus Buchun aan ‘n skare mense hoor sê: ‘God is vir my ‘n groter realiteit as julle wat hier voor my sit.’    more info

Hoofstuk 20

Verneder jouself:   My ma’t my geleer mens bid nie dat God jou moet nederig maak nie, jy beklee jouself met nederigheid. As jy bid daarvoor dan hoor die Here en die beantwoording van die gebed is, … wel een of ander vernederende ervaring… en dis nie lekker nie. Ek het dit in my studentejare beleef. Ek was jonk en voortvarend, maar toe my hart aangeskakel kom vir God, lees ek eendag ‘God haat hoogmoed’. Ek onthou hoe ek op kampus gestap het en opgekyk het en ‘n groot soliede wolk in die lug gesien het. Voor ek my kon keer bid ek: ‘Here soos hierdie wolk tussen my en die blou lug is, so weet ek hoogmoed is tussen my en U. Neem dit weg, want ek wil nie hê daar moet iets tussen ons wees nie’. Die ervaring wat daarna gevolg het, het juis dit tot gevolg gehad. ‘n Warrelwind romanse met die verkeerde kêrel, wat my in situasies laat beland wat ek ander oor veroordeel het. En daar het ‘n lang pad begin van kies om myself te verneder.        more info

Hoofstuk 18

Riaan was nog al die jare ‘n ATKV lid, maar ons het nou eers as gesin lojale besoekers (en dan groot ondersteuners) van die ATKV- oorde geword. Bederf met baie lae buite-seisoen pryse, het ons halstarrig geraak om onnodig duur te betaal vir kampeerplekke wat per kop vra, wat ons by ATKV oorde vir die hele staanplek betaal.  So, ons soek hulle nou uit. Goed versorg, goed ingerig, outydse waarde vir geld. So vertrek ons dus na Klein Kariba in Bela Bela en fier daar ons 20ste huweliksherdenking en Adriaan se 16de verjaarsdag die 10 en 11de Oktober.  Beide die feeste was midde majestieuse donderstorms. Vir my is die hele jaar ‘n huweliksherdenkingsfees, so ek verwag niks meer nie.  Ons los egter tog die slapende kinders in die tent en gaan eet die buffet ontbyt by Klein Kariba se restaurant, die oggend van die 10de. Daar ontmoet ons 2 interessante ‘lektore’ by die kreatiwiteitseminaar. Ons gesels heerlik, Afrikaner, Jood en Indiër rondom SA se unieke uitdagings.      more info

 Hoofstuk 16

Alles het 'n tyd:  Die tyd vir skryf is maar beperk, veral as ek moet wag tot my seun se skoolwerk agter die rug is en ek ‘n beurt op die ‘laptop’ kan kry. Hierdie beurt moet nou natuurlik saamval met tyd om te skryf. Dit wil sê al die ander se skoolwerk is afgehandel, of laat vaar vir die dag, die kos is afgehandel (die vergader en voorberei daarvan) en ‘what not’… en een laaste uitstaande voorwaarde natuurlik is, dat die lus om te skryf my moet oorval. Dis nie aldag wat ek lus het om te skryf nie, veral oor ek die gewoonte het om my binnegoed te sit en uitryg. Hier sit ek nou op die vooraand van die kinders se eindeksamen en meeste van die vereistes is aan voldoen.   more info

Hoofstuk 14

Die geheime bestandeel

Wie is die Heilige Gees? Wie het toegang tot Hom? Wat maak dat met sommige mense daar net ‘n atmosfeer heers, ‘n geur hang, ‘n aantrekkingskrag teenwoordig is? Ek reken in ons kinders van God se lewe seker die mees onbenutte geskenk. Los alles wat jy doen en soek Sy teenwoordigheid in jou lewe. Dit maak van ‘n gewone lewe iets baie spesiaals. Hy’s ‘n meester met jukke te verbreek, vasgebinde hande losmaak, tydsberekening, metodes, padvind, geskenke vind, oplossings bied. Hy’s ‘n geheime teenwoordigheid wat al die verskil maak.  Die geheime bestandeel van my stirfry met Riaan se verjaarsdag spesiaal gemaak het was Chinese 5-spice. Dis nie maklik bekombaar nie. ‘n Speserywinkel in Roodepoort het aangedui dat dit gediscontinue is, soos hulle sê. Hier is die resep:    more info

                                      Hoofstuk 12

Word verander deur die vernuwing van jou verstand – Rom 12;2

Ek moet leer om anders te dink

My gedagte: Sal my kinders dit maak in die real world? Het ek hulle goed genoeg voorberei? Druk ek hul hard genoeg? Fokus ek op die regte metodes?  Sy gedagte: The people who know their God will be strong and do many exploits. 

My gedagte:  As ek maar net vroeër ontslae geraak het van my  selfregverdiging, kritiek en oordeel, sou ek ‘n beter ma en vrou gewees het.  Here dink nie aan my volgens die dade van my jeug nie, maar dink aan my volgens U goedheid.  As ek net hard genoeg werk, lank genoeg bid, genoeg Bybel lees…  Sy gedagte:  Jou heil lê in terugkeer en rus.                               more info

Hoofstuk 11

Koopkrag

Die kontras tussen Verwoerd van Orania, wat na bewering nie met geld gekoop kon word nie, aan die een kant en die oënskynlike agterbaksheid van Cecil John Rhodes wat gedetermineerd was om sy claim namens die britse koninkryk en ten koste van gewone Suid-Afrikaners af te steek in die diamantjagtery van Kimberley, was nogal skerp. Ons het laat in Kimberley aangekom en in ‘n verbeeldinglose kampterrein naby die Groot Gat oornag.  Waar gewone mense op die tydlyn in die museum gesukkel het met oorloë, depressive, oorlewing en apartheid, het die diamantbedryf deur eeue net aangegaan met geldmaak – alles binne ‘n mooi uitgewerkte monopolie.   more info

Hoofstuk 10

Gasvry verby…

Ons kom 22 Junie 2012 op Ilanga plaas op Oudtshoorn van Johan en Mindi Breunissen.  Hier is dit gasvry verby.  Ons hou kersfees in Junie_ letterlik en figuurlik. Johan en Mindi het ‘n uithangfunksie gereël vir die dorpsmense waar ons ‘n 5- gangmaal  op ware plantelandse steil- heerlike sampioensop entre,  gevolg deur koningklip voorgereg, beesfillet, gaar kweper en aartappelgereg, malvapoeding en vla…kaas en beskuitjies en koffie!  Ek skat daar was so 50 mense – en deel van die toegangsfooi was elkeen bring ‘n kombers wat aan die einde van die aand aan die mense in die kombuis gegee as – as kersgeskenk natuurlik.   more info

HOOFSTUK 9:   

Verskuiwing van grense

Vannag (11 Mei 2012) is ek verstom. My verwysingsraamwerk het geskuif. Mens kan maar sê my bek hang oop. Jy sien die ding staan so:

Ek het nog altyd myself beskou as ernstig oor die Here, die Skepper van die heelal , die God van die gode, die God van Abraham, Isak en Jakob.  Ek het ‘n groot gedeelte van my geestelike lewe dit belangrik geag om moeite te doen om so min of meer ‘n uur na uur en ‘n half verkieslik per dag tyd aan die Here te spandeer…en nogal goed gevoel daaroor.  Ek bedoel, nadat ek deur die ‘self-righteousness’ daarvan gekom het van “kyk hoe goed is ek”, het ek beweeg na ‘n tyd van heerlike gemeenskap met ‘n Verlosser wat my wil ken, wat belangstel in my doen en late, ‘n tap uit ‘n kragbron wat by tye onuitspreeklik is. Ek het so bietjie meer relax oor “religious” tyd saam met Hom en meer gefokus op Geesvervulde en geleide “ontmoetingstye”.                                                                                                      more info

HOOFSTUK 8:

Die regte plek vir nou?

Is dit waar ons nou moet wees? Mens vra maar altyd daai vraag in die afwesigheid van gevestigde sisteme wat jou ‘n aanduiding van jou posisie gee.  Dis dan wanneer ‘n goue draad van Rom 12:1 en 2 die regte tyd en regte plek bevestig. Hierdie skrif het ons gekry voor ons vertrek het, toe weer in Struisbaai, weer in Swellendam en weer in Port Elizabeth… dan weet mens die kompas is in.

Gee jouself as ‘n lewende heilige en aan God welgevallige offer en moenie aan hierdie wêreld gelyk word nie maar word verander deur die vernuwing van jou gedagtes.                                           more info

HOOFSTUK 7:

Waarheen jaag ons?

Ons arriveer 5 April 2012 teen skemer op Pofadder by die Rus-i-Bietjie karavaanpark.  Die karavaanparkeienaars nooi ons vriendelik in hul netjies geharkte grondpark as hul enigste gaste. Ons Infanta staan daar vir ons 6 vir slegs R100 vir die nag. Ons besoek die volgende oggend die Pofadder Hotel. Daar sit ‘n omie alleen in die Hotel se kroeg wat elke dag 9vm arriveer en daar bly tot toemaak tyd, nou al vir jare. Getrou merk hy elke rugbyspan se punte af in ‘n boekie. Ek bedink die sin van die lewe.

more info

Hoofstuk 6

Een vir almal

Springbok 31 Maart 2012. Ek neem ‘n besluit EK KIES OM OOR NIKS MEER TE WORRY NIE. Dis groot. Ek bekyk Hebr 4 en besef, almal hoor die goeie nuus, maar nie almal glo dit nie. Die wat dit glo gaan Sy rus binne. Ek kies om dit te glo. Ek gaan Sy rus binne. 

Ons wag vir vriende (Bertie en Joan, en hul 3 seuns, Albert, Chris en Wilhelm Louw van Durbanville) wat saam op die Oranjerivier gaan roei en gaan drink koffie in die Plaaskombuis op die dorp. Net toe ons koffie kom staan Riaan op om iemand te groet........                                                                  more info

Hoofstuk 5

Sing jy van blomme of sing jy van geld?

Ons amptelike en lewendige kontak met die Droomprojek begin.  Ons ontmoet Theuns Coetzee, die vader van die Droomprojek.  Hy droom dat elke dorp self die dorp mooi maak, mense hul waardigheid ontdek, en dat die hele Suid-Afrika so opgehef word.  As jy goed voel oor jouself, sorg jy vir jouself, en voel jy ook goed en en sorg jy ook vir jou dorp en land.  Ek luister fyn terwyl Theuns praat, maar stel net belang in 1 vraag, waarom doen jy dit?-wat wil jy daardeur bereik?                                                     more info

Hoofstuk 4:

Hy sluimer of slaap nie

Onrusrivier 5-14 Maart 2012. Die eksamen het begin. Ons besluit toe sommer om die week by my broer-hulle te vertoef om die kinders onder dak te laat eksamen skryf. Ek het nie besef dat hierdie deel van die toer eintlik ‘n jarelange gebedsbeantwoording inhou nie. Dis nou al die grootste gedeelte van my 13 jarige se lewe wat ek bid vir ‘n manier om sy ekstra vetjies af te skud. Dit breek my hart as ek sien dat dat sy selfvertroue, vermoëns en gesondheid affekteer word deur verkeerde eetgewoontes-maar hoe stel ek dit reg?  My skoonsus het vasgestel sy het ‘n metabolisme B, wat ‘n spesifieke dieët vereis wat jou sonder moeite laat verslank! ‘n Deur skuif oop. My 13-jarige is geïnspireer. Na 7 weke het hy 7 kg verloor!

more info

Hoofstuk 3:  Moenie alles lank vooruit probeer uitfigure nie

Die nuwe jaar breek aan. Ek weet ons gaan, maar nie wanneer, met wat en waarheen nie. Soos die tyd loop begin dinge stadig maar seker ontrafel. Ek beveel nie die soort ding aan vir control freeks nie-dis ‘n laat los en ‘n vryval.

Die onverdiende genade

Infanta raak ons reisgenoot. JW en Pampies Swart van Swellendam het van ons toer te hore gekom en besluit om ‘n Infanta-sleepwa tot ons beskikking te stel vir verblyf die jaar. Aanvanklik was die praatjies hiervan vir my ‘too good to be true’.  Sonder seremonie....                                                 more info

HOOFSTUK 2: Kan ek Hom rêrig vertrou?

 

Ons moes teen 1 April 2011 die huis ontruim en dan elders bly tot einde 2011. Teen 1 Maart 2011 het ons nog nie alternatiewe akkomodasie gehad nie. My bokse was al ingepak en ek was gereed om te trek, net nie geweet waarheen nie. Ek het vir Riaan gesê kom ons settle maar vir ‘n plek hier naby, dit lyk nie of ons ‘n huis naby die skool gaan kry nie. Riaan het ewe saaklik gesê ons het gebid vir ‘n huis naby die skool, ons gaan die Here vertrou.

  more info

Hoofstuk 1: Van Kromstraat tot Reguitstraat (Ons Storie deur Hanlie de Lange)

 

Daar kom ‘n stootskraper, hy maak ‘n nuwe pad…

Ter inleiding wil ek net sê hierdie blog is nie begin om aan enige mens eer te gee nie,  maar net aan God alleen en as getuie vir wat Hy in my lewe gedoen het tot nou toe. Ek is nou 43 en my storie van die genade van God is nog nie voltooi nie, maar ek het genoeg van Hom beleef om nie meer stil te bly nie. Ek weet nie hoe die storie gaan eindig nie, maar ek vertrou die Skrywer daarvan ten volle en weet dus ek kan maar begin skryf. 

  more info