Contact Hanlie at hanlie@sadogood.co.za.

Back to Hanlie's Blog

Hoofstuk 25

Verwagtings en teleurstellings

Almal het baie uitgesien na Natal se Suidkus en daarom was die teleurstelling groot toe ons ontmoet word deur ongure weer. Dis nat en koud en die wind ruk gazebo’s uit hul penne uit. Elke nou en dan hardloop ek en Riaan om ‘n gazebo van kampeerders wat gery het vir die dag uit, te red. Wat meer is, toe ons aankom in Amanzimtoti was dit middagete-tyd en was dit, het ons gedink, ‘n KFC-rondte – mos goed om die vakansie in te lyf. Dit het later geblyk ‘n slegte idee te wees, want Riaan tel toe ‘n kiem van ‘n aard op. Die res van die week voel hy erg sleg, naar, lyfseer en koors. Dan is hy beter en sodra hy eet voel hy weer sleg. Die week sleep verby met swaar gemoedere oor die weer en die olikheid. Daarmee saam is daar nie lekker kommunikasie nie en ons mis mekaar met simpel goed. Hoe meer ek dinge probeer regstel, hoe meer veroorsaak omstandighede dat ons mekaar bly mis. Dis die goed wat ek heimlik gevoel het ek nogal goed mee is nl. om goed met geld te werk, nie spandabelrig te wees nie, vernuftig etes koste-effetief te kan uitsorteer, en die minste te wees as my en die groep se belange te verskil. Hoe kan sulke goeie goed teen my draai en frustrasie veroorsaak? Ek besluit met moeite om myself nie jammer te kry nie. Daarmee saam besef ek dat agter hierdie oënskynlike goeie goed het ‘n geheime asemhaling van hoogmoed ingekom...ai, so slinks-hoeveel nog? Later voel ek, ek kan nie wag om hier weg te kom nie. Die aand voor ons vertrek ry ons deur na Pinetown, Dawncliff en La Lucia om na die huise te gaan kyk waar ek as kind gebly het. Dit het ons gedoen reg deur die land. My pa was ‘n bankbestuurder en so het ons kort-kort getrek. Die huise-kyk-episode is maar net so gevul met frustrasies. Verkeersopeenhoping, verkeerde paaie en ‘n soektog na die huise laat my dink wat is die significance hiervan. Tog, soos ek by die huise opdaag onthou ek hoe my broer vir ‘n week verpulpte kos met ‘n strooitjie gedrink het nadat hy homself ter pletter geval het na ‘n speedwobble met ‘n chopper by die afdraende oppad na ons huis toe;  hoe my pa benoud onder ‘n klomp bakstene na my broer gesoek het toe die muur wat hul gebou het ingeval het; en toe ek in die mangat ingeval het buite ons huis nadat ek op ‘n skeefgeplaasde mangatdeksel getrap het en soos ‘n valdeur net weer toegeklap het met my binne-in. Ai, dan was daar die keer toe my 2 oudste broers aan die baklei was in die kombuis. Die oudste so 16 bo-oor en op sy 14 jarige boetie besig om hom te wurg tot hy blou raak … gelukkig is die 2 vandag groot vriende. Beteken dit iets om weer jou voete te sit op die grond waar jy vormingsjare deurgebring het? Ons eindig in Umhlanga Rocks en besef dis eintlik die atmosfeer hier aan die Noordkus van Durban wat is wat ons gehoop het ons Natal tydjie inhou.  Die uitleg van die strandfront was met oorleg toekomsgerig - so anders as die kortsigtigheid van die woonstelblok op woonstelblok op Amanzimtoti te strandfront.

Die son sal wel weer skyn

Die oggend van die 4de Desember is ek 4:30 vm op. Toe ek badkamer toe stap sien ek vir die eerste keer die pienk van ‘n sonsopkoms wat wil deurbreek. Dis die eerste keer die hele week wat die opkoms iets anders as net ‘n grys massa wolke en water is. Toe ek terugstap sien ek Riaan staan met die kamera. Ons vra spesiale vergunning vir die sekuriteitswag om die hek na die brug oor die treinspoor oop te sluit, al is dit nog nie tyd nie. Ons hardloop om betyds te wees om die strale te sien deurbreek. Soos die strale deurbreek breek die lig in ons gemoedere deur. Ons geniet die tyd saam en besef die broosheid van die mens en verhoudings. Ons besef hoe sulke tye groeigeleenthede is en hoe waardevol die uitwys en bely van ‘n paar geheime asemhalings van hoogmoed is. Ons is reg om te vertrek.

Hersteljaar, jubeljaar…

My ouma en oupa het al die jare op Port Shepstone gebly en ek was opgewonde om weer hul huis te sien en my gesin te wys. Dis hier waar die huise-kyk betekenis kry. Toe ek voor my ouma se huis staan oorweldig ‘n hartseer my van al die pyn wat my ma my van haar grootword-jare vertel het. Van verwerping en soeke na identiteit. Van hoe my ouma en oupa haar hanteer het. Ek staan en huil voor die muurtjie. Die eienaar kom uitgery en groet vriendelik, min wetend van die rede vir my daarwees. Ek kry die behoefte om my ouma en oupa vry te spreek vir die seer wat my ma aangedoen is. Ek besef geen ouer sal sy kind met opset seermaak nie. Dis in onvermoë en onwetendheid. Ek staan sommer daar en vra dat die Here sal volmaak in my voorouers se nageslag wat Hy bedoel het vir die bloedlyn en veral my Ma se naamgenoot, Karien. Ek dink terug na Upington, waar ons die paasnaweek spesifiek vir Karien gebid het na ‘n voorval. Ek besef al vir jare sy veg soos ‘n weeskind vir wat hare is en tree nie op soos ‘n erfgenaam wat rus in sy erfporsie nie. Hoe my vriendin die volgende oggend bel om haar droom oor Karien met my te deel en hoe significant Karien se 11de verjaarsdag is, t.o.v. die dinge wat deur die generasie oorgedra is! Sy het Mei-maand 2013 11 geword. Ek het nie eers besef wat my ma se vertellings in my wakker gemaak het oor my grootouers wat ek skaars geken het nie. Was hierdie hoogtepunt van huise opsoek God se leiding om te kom heelmaak?

Hierdie sal vir julle ‘n hersteljaar wees, ‘n jubeljaar…

“Trust in the Lord with all your heart; lean not on your own understanding”

Ons geniet Uvongo, Margate en Ramsgate, probeer oral ‘n “glimpse” van die see kry, en koop lekker roomys met karamel en neute. Ons betree die Wildekus en bewonder die swart boere se huisies en landerye met voorvaders se grafte by die landerye oral uitgesprei oor die heuwel op heuwel wat volg. Ons ry sowat 700km se bulte op en af, heen en weer, en neem in.  ‘n Trotse gemeenskap wat niks van stedelike lewe en euwels weet nie.  Dis pensioendag op Bizana en Flagstaff en dit lyk kompleet soos ‘n kerkbasaar. Verby Lusikisiki kom ons sterk skemer op Port St. Johns aan. Dis pragtig soos ons oor die brug kom en die bruin massa water wat in die see uitmond bewonder. Ek wonder waar gaan ons bly. Dis te laat vir kamp opslaan. My pa was duidelik nie gemaklik met die idee dat ons deur die Transkei terug Kaap toe kom nie. Oral is swart huisies teen die hange van die heuwels. Hierdie is nie plakkerskampe nie. Dis huise wat al jare staan, goed ingerig met ‘n tv sateliete, nogal. Nêrens is daar paaie vir motors om by die huise te kom nie - net kronkelvoetpaadjies. Ek dink daaroor of ek Riaan vertrou om vir ons veilige huisvesting te kry. ‘n Volkome rus kom oor my wetend, ek vertrou nie Riaan daarvoor nie, maar weet dat die Heilige Gees ons lei waar ons moet wees.

Amapondo

Ons oornag in die “family room” van Amapondo backpackers. Hierdie is die tipe plek wat my in die verlede die “kreeps” sou gee met hubly bublies, dreamcatchers, en ‘n vrou wat aangetrek is soos ‘n wit sangoma (sy was nogal daar vir opleiding hoor ons later die aand). Ek voel geen bedreiging van goggas wat op my gaan klim nie en is dankbaar om te bid vir mense om Die Weg, Die Waarheid en Die Lewe te sien en te geniet. Backpackers is gemoedelike verdraagsame mense. Daar’s nie reëls van reg en verkeerd of aanvaarbaar en onaanvaarbaar nie. Die gesamentlike badkamer vir mans en vrouens, oud en jonk, se storte het maar net ‘n dun gordyntjie en nie droeë plek om aan die toekant van die gordyn aan te trek nie. Ek het wel die Afrika masker onder die bed laat slaap, maar was dankbaar vir die bakstene en dak soos die reën die heelnag uitgesak het. Op die muur is daar ‘n vriendelike kennisgewing: “We live in a severely impoverished area therefore do not carry more money as is necessary, hide cameras and other valuables…”. Ons ontbyt die volgende oggend met die oorblywende melk en Weetbix en vertrek na Mtata. Soos ons uitry klim Riaan uit en gaan gesels met ‘n sekuriteitswag oor ‘n geveg wat hy gade geslaan het soos ons ingery het die vorige aand. Riaan verduidelik hoe die person opgelig is en op sy kop gegooi is en wys toe sommer hoe die geweldenaar die victim so skop in die ribbes gegee het. Ons in die kar hou die aanhoorders dop en sien hoe hulle begin glimlag oor wat Riaan te sê het, en veral hoe hy dit wys. Hulle lag lekker toe hy demonstreer hoe die geweldenaar die victim in die ribbes skop. Hulle verseker Riaan dat niemand dood is nie. Almal het baie te sê oor die toestand van die paaie deur Transkei. Soos ons Port St. Johns verlaat verstom ons, ons oor die speedbumps op die N2. Vir kilometers aaneen sien ons padwerke maar geen werkers nie. Ons stop op ‘n kol en vra vir ‘n vrou wat vlagswaai waar die werkers is: “It’s raining” sê sy. In Mtata aangekom glimlag ek vir die toneeltjie langs die pad. ‘n Stalletjie eienaar sit kop onderstebo langs ‘n matjie wat sê “Never lose hope”, min wetend oor hoe significant die boodskap later blyk te wees.

Never lose hope

Ons ry by Gonubie in net om die see te sien. Ons bel sommer ‘n paar plekke vir oornag moontlikhede en bel so vir Lucia raak wat baie billike gerieflike oornag geriewe het. Ons ry deur na Oos-Londen weer na een van die huise waar ons gebly het. Hierdie een seker die mees significant een, aangesien ek my hele Hoërskool loopbaan daar gebly het. Ek klim uit en neem ‘n paar foto’s. Ek hoor ‘n benoude stem oor die interkom: ’Can I help you?’ Ek verduidelik dat ons 25 jaar gelede daar gebly het en wou net paar foto’s neem van die huis van buite af. Heel vriendelik nooi Natasha my in en neem my deur die huis - pas nuut oorgedoen. Ons gesels lekker en neem foto’s om my pa te wys. Na ‘n ruk kom Natasha se familie daar aan en ons kuier toe eers lekker oor die jaar en sy dinge, en hoe die Here vir ons voorsien en gelei het. Die mense kyk na mekaar en sê hoe goed die tydsberekening van die ontmoeting was. Hulle het dit nodig gehad, want hul kom nou van die dokter af waar hul alle moed verloor het, maar getuig toe hoe ons storie hulle weer hoop gegee het. Ons ruil nommers uit en druk mekaar soos ou vriende toe ons groet. By die oornagplekkie aangekom ontmoet ons vir Lucia. Sy vertel hoe sy en haar man ook so toer deur die land wou aanpak, maar gewag het tot hy aftree – en net voor hulle kon vertrek is hy oorlede. Die trane loop en ek wens ek kon iets doen om dit beter te maak.  Sy kom nou van haar vriendin wat pas haar man verloor het. Hierdie tyd van die jaar is die gemis veral erger. Ek sluk aan my eie broosheid en vrese. Die lewe is ‘n gedagte en kan in ‘n oomblik verander. Koester elke dag saam met jou mense en maak vas aan die Een wat nooit verander nie.

Alle goeie gawes daal van bo af van die Vader van ligte by wie daar geen verandering of skadu van omkering is nie.

Back to Hanlie's Blog